Corona, je kinderwens en overlevingsmechanismen.

null

In deze derde blog over corona gaan we in op overlevingsmechanismen.
We schreven in onze vorige Tarablogs al over de impact op het leven van vrouwen en hun partners nu fertiliteitsbehandelingen uitgesteld zijn. In deze blog ga ik in op hoe je dit alles volhoudt, het leven in onzekerheid over herstart van behandeling terwijl je tijdsdruk voelt.

Als emoties te heftig worden, bijvoorbeeld angst en onzekerheid bij uitstel van behandelingen, is het helpend je daartegen te beschermen. Je wilt niet overspoeld worden, het gewone leven moet doorgaan. Dit doe je door een mechanisme in werking te stellen dat je beschermt en helpt te overleven. Deze –vaak onbewuste- overlevingsmechanismen heb je ooit, vaak al als kind, ontwikkeld om pijnlijke situaties vol te houden, niet voluit te hoeven voelen. Het was het beste dat je toen kon doen.

Het vervelende is echter dat ze je ook in de weg kunnen gaan zitten.

Als ik Rianne mijn praktijk binnen zie lopen schrik ik. Ik heb haar de afgelopen maanden via videobellen gesproken. Maar nu “mag” het weer, we zien elkaar weer in levende lijve voor een consult.
Ik schrik, het levendige lijkt verdwenen. Ofschoon ik geen helderziende ben, “lees” ik uit Rianne’s gezicht en lichaamshouding hoe zwaar zij het heeft.
Al snel wordt helder hoe Rianne zich heeft teruggetrokken. Ze is zich gaan isoleren, haar manier van overleven, als kind was het nodig, en nu blijkbaar ook even…..

De wens een gezin te stichten is zo legitiem, een gezinswens is echt iets anders dan een kinderwens.

De bekende achtbaan bij een onvervulde kinderwens.

Rianne en Mark hebben al jaren een kinderwens en zijn de bekende weg gegaan:
huisarts – nog een jaartje proberen – een regionaal ziekenhuis – onderzoeken – een gespecialiseerd ziekenhuis – IUI – en, daar staan ze als ik hen voor het eerst zie, uiteindelijk IVF met mogelijk ICSI.
Een opsomming waar een tijdlijn en emoties aan vastzitten: leven tussen angst en hoop.

Leven tussen angst en hoop, hoe hou je dat vol?

Een kinderwens is een existentiële wens, het gaat over betekenis geven aan je leven. Als je je hoop op een IVF behandeling ziet verdwijnen in verband met Coronamaatregelen, vraagt dit veel van je.
In het ideale geval zul je je emoties als angst, onzekerheid, pijn, verdriet, boosheid, machteloosheid kunnen toelaten, kunnen delen met anderen. Je zult het kunnen dragen, kunnen verdragen en de kracht hebben om ermee om te gaan.
Maar ja, dat is in het ideale geval.

Overlevingsmechanismen.

Zo menselijk is het ook dat je dat niet lukt. Dat je in oude bekende patronen schiet om het vol te houden. Om al die emoties maar niet te hoeven voelen als je denkt aan de klok die doortikt.

Er zijn verschillende overlevingsmechanismen, manieren om “niet te hoeven voelen”.
Je kunt je gaan terugtrekken, contacten gaan mijden. Of controle gaan houden, alles strak plannen, orde houden in huis en omgeving. Of een veel te vol geplande agenda.
En wat te denken van please-gedrag: je richten op de behoeften van anderen in plaats van op die van jezelf.
Doorschieten in teveel eten, drinken, nieuwe spullen kopen, kan ook een vorm van overleven zijn.

Rianne herkende zich in terugtrekgedrag. Ze deelde amper nog met Mark over haar angst. Dit eiste haar tol, haar levendigheid.
Belangrijk in onze sessie was het inzicht dat haar reactie er mocht zijn, zelfs –tijdelijk- nodig was. Toen ze dit kon zien, ontstond er ruimte voor verdriet en angst. Daarmee zijn haar zorgen niet weg, maar heeft ze weer het gevoel dat ze leeft. Ze nam zich voor hier met Mark over te delen.

Het delen, gehoord worden zonder oordelen, heeft Rianne ruimte gegeven en weer dichter bij zichzelf gebracht.
Het blijft ontroerend om hier getuige van te mogen zijn!

Loop jij ook vast in jouw overlevingsmechanismen, wil jij ook weer leven? Dan ben je van harte welkom bij een van de Tara-therapeuten.

Joke Vermue